วัดถ้ำเสือ ขึ้นบันไดสู่ยอดเขา เตรียมร่างกาย เวลา และมารยาท
23 ตุลาคม 2569
เช้ามืดที่ตีนบันไดวัดถ้ำเสือ มักเห็นคนยืนผูกเชือกรองเท้าให้แน่นอีกรอบ เติมน้ำใส่ขวด แล้วเงยหน้ามองแนวบันไดที่ไต่หายเข้าไปในต้นไม้ ไม่ไกลกันนัก ลิงตัวหนึ่งนั่งอยู่บนราวเหล็กเหมือนรอดูว่าใครจะเผลอถือถุงขนมผ่านไปบ้าง
วัดถ้ำเสือเป็นวัดสายปฏิบัติธรรมใกล้ตัวเมืองกระบี่ ชื่อวัดเล่ากันว่ามาจากเรื่องเสือที่เคยอาศัยอยู่ในถ้ำแถบนั้น คนส่วนมากรู้จักวัดนี้จากบันไดยาวที่พาขึ้นไปถึงยอดเขา ซึ่งมองเห็นทิวเขาหินปูน ทุ่ง และทะเลไกลๆ ได้ในวันที่ฟ้าเปิด แต่ก่อนจะเริ่มก้าวแรก มีความเชื่อหลายข้อที่ควรแก้ให้ตรงเสียก่อน
“ขึ้นช่วงไหนก็ได้ เดินช้าๆ เดี๋ยวก็ถึง”
ความจริงคือช่วงเวลามีผลมากกว่าที่คิด บันไดส่วนใหญ่โดนแดดเต็มๆ ในบางช่วง และอากาศร้อนชื้นของกระบี่ทำให้เหนื่อยเร็วกว่าที่ร่างกายคาด ช่วงที่คนท้องถิ่นแนะนำคือเช้าตรู่หรือบ่ายแก่ที่แดดอ่อนลง และควรเผื่อเวลาขาลงด้วย เพราะขาลงไม่ได้เร็วกว่าขาขึ้นอย่างที่คิด
วัดอาจมีเวลาเปิดให้ขึ้นบันได หรือมีช่วงที่ขอให้งดขึ้นเพราะมีกิจของสงฆ์หรือสภาพอากาศไม่ดี ก่อนไปให้ถามคนในพื้นที่หรือสังเกตป้ายประกาศหน้าทางขึ้น
“บันไดวัด ใส่รองเท้าแตะก็ขึ้นได้”
รองเท้าที่ยึดเกาะดีช่วยได้มาก ขั้นบันไดมีทั้งช่วงชันและช่วงที่ขั้นสูงไม่เท่ากัน หลังฝนตกบางจุดลื่น รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าแตะรัดส้นที่พื้นไม่เรียบเหมาะกว่ารองเท้าแตะคีบ พกน้ำไปเองอย่างน้อยหนึ่งขวดต่อคน ผ้าเช็ดเหงื่อ และหมวกหรือร่มพับเล็กๆ สำหรับช่วงที่ต้องพักกลางแดด
“ลิงที่นี่เชื่อง ยื่นขนมให้ได้”
ไม่ควรให้อาหารลิงเลย ลิงในพื้นที่วัดคุ้นกับคนก็จริง แต่ลิงที่เคยได้อาหารจากคนจะเข้ามาแย่งของบ่อยขึ้น ทั้งถุงพลาสติก ขวดน้ำ แว่นกันแดด และโทรศัพท์ ทางที่ดีคือเก็บของกินไว้ในกระเป๋าที่ปิดสนิท ไม่หิ้วถุงพลาสติกโชว์ ไม่จ้องตาลิงนานๆ และถ้าลิงเข้ามาใกล้ ให้เดินต่อไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น
“ถึงยอดแล้วเป็นจุดชมวิว ถ่ายรูปส่งเสียงได้ตามสบาย”
ยอดเขานี้อยู่ในเขตวัด ไม่ใช่จุดชมวิวทั่วไป ข้างบนมีพระพุทธรูปและเป็นที่ที่คนมาสงบจิตใจ แต่งกายสุภาพตั้งแต่ข้างล่าง คือคลุมไหล่และไม่สั้นเกินเข่า ถ่ายรูปได้แต่อย่าปีนป่ายส่วนที่เป็นของศักดิ์สิทธิ์ อย่าเปิดเพลงหรือคุยเสียงดัง และอย่าหันหลังให้พระพุทธรูปแล้วโพสท่าแบบไม่สำรวม พื้นที่ด้านล่างก็มีกุฏิและที่ปฏิบัติธรรม เดินผ่านให้เงียบ
คนที่ชอบวางเส้นทางไปกราบพระหลายแห่งให้จบในวันเดียว ควรรู้ว่าวัดที่ต้องขึ้นเขาแบบนี้กินแรงและกินเวลามากกว่าวัดในเมือง จัดไว้เป็นที่แรกตอนเช้าจะดีกว่าเอาไว้ท้ายวัน แล้วค่อยต่อด้วยวัดหรือศาลเจ้าที่เดินสบายกว่า อย่างการแวะศาลเล็กริมหาดที่ชาวประมงนับถือในอ่าวไร่เลย์ หรือเดินเล่นริมแม่น้ำฝั่งตัวเมืองที่มองเห็นเขาสองลูกตั้งอยู่กลางน้ำช่วงเย็น
“ใครใจสู้ก็ขึ้นถึงยอดได้ทุกคน”
ความตั้งใจไม่ได้แทนสุขภาพ คนที่มีโรคหัวใจ ความดัน ปัญหาเข่า หรือเพิ่งหายป่วย ควรถามแพทย์ก่อน และเดินแค่ช่วงล่างก็ได้ ไม่มีอะไรเสียหาย ระหว่างทางมีจุดให้พัก ใช้ให้เต็มที่ ถ้าเวียนหัว ใจสั่น หรือหน้ามืด ให้หยุดนั่งในที่ร่ม ดื่มน้ำ และบอกคนที่มาด้วย ถ้าอาการไม่ดีขึ้นโทร 1669
การหันหลังกลับกลางทางไม่ได้แปลว่าแพ้ หลายคนเลือกเดินชมบริเวณถ้ำและป่าด้านล่างแทน ซึ่งก็สงบและร่มรื่นไม่แพ้กัน คนที่อยากได้บรรยากาศศรัทธาแบบไม่ต้องใช้แรงมาก ลองตื่นเช้าไปใส่บาตรกับชาวบ้านในตัวเมืองแทนก็ได้
สามเรื่องที่ควรจำก่อนก้าวขึ้นขั้นแรก
- ขึ้นเช้าหรือบ่ายแก่ ใส่รองเท้าที่ไม่ลื่น และพกน้ำไปเอง
- เก็บของกินให้มิดชิด ไม่ให้อาหารลิง
- แต่งกายสุภาพ เงียบเสียง และฟังร่างกายตัวเองมากกว่าความอยากถึงยอด