เขางอนนาค เดินขึ้นจุดชมวิว ช่วงไหนคนน้อย และเตรียมตัวอย่างไร
26 ตุลาคม 2569
ยอดเขานี้ต้องใช้ขาของตัวเองขึ้นไป
เขางอนนาคเป็นเส้นทางเดินป่าไม่ไกลจากย่านอ่าวนาง อยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติ ปลายทางคือจุดชมวิวที่มองลงไปเห็นทะเลอันดามัน ชายหาดยาว และเกาะหินปูนกระจายอยู่กลางน้ำ ทางเดินผ่านป่า มีช่วงชัน รากไม้ และก้อนหินให้ต้องปีนป่ายเป็นระยะ ไม่ใช่ทางเดินเล่นสบายๆ แต่ก็ไม่ต้องเป็นนักเดินป่ามืออาชีพ ขอแค่เตรียมตัวดีและรู้จังหวะ
1. เลือกวันและช่วงเวลาให้ถูก
ถ้าอยากเจอคนน้อย วันธรรมดาดีกว่าวันหยุดยาวเสมอ ส่วนในแต่ละวัน ช่วงเช้าตรู่คือเวลาที่ดีที่สุด อากาศยังเย็น แดดยังไม่ทะลุลงมาตามช่องไม้ และกลุ่มทัวร์ยังไม่มา คนที่ออกสายมักเจอทั้งความร้อนและคนเดินสวนตลอดทาง
จุดชมวิวยอดนิยมทุกแห่งมีวันที่เงียบกว่าปกติ เหมือนที่คนชอบเที่ยวภาคเหนือรู้จักจังหวะขึ้นยอดภูชื่อดังของเชียงรายตอนนักท่องเที่ยวบางตา หลักเดียวกันใช้กับเขางอนนาคได้ คือหลบวันที่ทุกคนว่างพร้อมกัน แล้วตื่นให้เช้ากว่าคนอื่น
อย่าขึ้นในวันที่ฝนตกหนักหรือเพิ่งหยุดตก ทางดินจะลื่น หินเปียกเกาะเท้าไม่อยู่ และน้ำอาจไหลลงมาตามร่องทาง ช่วงมรสุมของฝั่งอันดามันเส้นทางอาจปิดหรือจำกัดการเข้า ตรวจสอบประกาศของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชก่อนออกเดินทาง
2. เตรียมของให้พอ แต่อย่าหนัก
น้ำดื่มคือของที่สำคัญที่สุด พกให้มากกว่าที่คิดว่าจะดื่ม เพราะความชื้นในป่าทำให้เหงื่อออกไม่หยุด ขนมหรือผลไม้เล็กน้อยช่วยเติมแรงตอนพัก
รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าเดินป่าที่พื้นเกาะดีจำเป็นมาก รองเท้าแตะและรองเท้าแฟชั่นพื้นเรียบไม่ควรใช้ เสื้อผ้าแห้งเร็ว ผ้าเช็ดเหงื่อ และยากันยุงควรมีติดกระเป๋า เป้ใบเล็กที่สะพายสองบ่าดีกว่ากระเป๋าถือ เพราะบางช่วงต้องใช้สองมือจับรากไม้หรือราวยึด
มือถือชาร์จเต็ม เบอร์ฉุกเฉิน 1669 บันทึกไว้ และควรบอกคนที่พักหรือเพื่อนว่าจะขึ้นเขาและกะว่าจะกลับเมื่อไร
3. ถามเจ้าหน้าที่ก่อนเริ่มเดิน
เมื่อไปถึงจุดเริ่มต้น ถ้ามีเจ้าหน้าที่หรือจุดลงชื่อ ให้แวะแจ้งก่อน ถามสภาพทางวันนั้น ช่วงไหนลื่น และเวลาที่ควรลงจากเขา เจ้าหน้าที่เห็นทางทุกวัน รู้ดีกว่าคำบอกเล่าบนอินเทอร์เน็ต
ค่าธรรมเนียมและระเบียบการเข้าเขตอุทยานเปลี่ยนได้ ควรเช็กกับหน่วยงานโดยตรงก่อนไป และเก็บใบเสร็จไว้ตลอดทาง
4. เดินขึ้นด้วยจังหวะของตัวเอง
ช่วงต้นทางอาจดูไม่ยาก แต่ความชันจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น คนที่รีบตอนแรกมักหมดแรงก่อนครึ่งทาง ให้เดินช้าแต่สม่ำเสมอ หายใจได้เป็นจังหวะ หยุดพักบ่อยๆ ในที่ร่ม แล้วจิบน้ำทีละนิด
บางช่วงต้องก้าวขึ้นรากไม้ใหญ่หรือปีนหิน ให้มองหาจุดวางเท้าก่อนออกแรง จับรากไม้หรือราวที่แน่นหนา อย่าดึงกิ่งไม้เล็กหรือเถาวัลย์ที่ไม่รู้ว่ายึดแน่นแค่ไหน เดินตามเส้นทางหลัก ไม่ลัดออกนอกทาง เพราะนอกจากหลงง่ายแล้ว ยังทำลายพืชข้างทางด้วย
ถ้ารู้สึกเวียนหัว ใจเต้นแรงผิดปกติ หรือขาเริ่มสั่น ไม่ต้องฝืนขึ้นต่อ การหันหลังกลับก่อนถึงยอดไม่ใช่เรื่องน่าอาย
5. อยู่บนจุดชมวิวอย่างระวัง
เมื่อถึงข้างบน ภาพทะเลกับหมู่เกาะที่อยู่ต่ำลงไปคือรางวัลของความเหนื่อย แต่พื้นหินบนยอดอาจขรุขระและมีขอบชัน อย่าเดินเข้าใกล้ขอบเพื่อถ่ายรูป อย่ายืนบนหินที่โยก และระวังลมแรงที่พัดมาเป็นระลอก
เก็บขยะทุกชิ้นกลับลงมา รวมถึงเปลือกผลไม้ ส่งเสียงเบาๆ เพราะคนอื่นก็ขึ้นมาเพื่อความสงบเหมือนกัน และอย่าให้อาหารสัตว์ป่าที่อาจเจอระหว่างทาง
6. ขาลงสำคัญพอๆ กับขาขึ้น
หลายคนบาดเจ็บตอนลง ไม่ใช่ตอนขึ้น เพราะขาล้าแล้วและน้ำหนักตัวทิ้งลงข้างหน้า ให้ย่อเข่าเล็กน้อย ก้าวสั้นลง และหันข้างลงในช่วงที่ชันมาก ใครเข่าไม่ค่อยดี ไม้เท้าเดินป่าช่วยได้มาก อย่ารีบลงเพราะกลัวแดดจนก้าวพลาด
ลงมาแล้ว หาที่นั่งพักขาริมทะเลสักพัก ไม่ต้องรีบไปไหนต่อมุมเงียบริมหาดที่ไม่ต้องนั่งเรือไปถึงมีอยู่ไม่ไกลจากย่านนี้ ส่วนวันถัดไป ถ้ายังอยากอยู่กับป่า ลองขับไปทางอำเภอคลองท่อม แวะแช่ตัวในธารน้ำอุ่นกลางป่าให้กล้ามเนื้อคลาย แล้วต่อไปดูแอ่งน้ำใสสีเขียวมรกตในป่าดิบชื้นของที่นั่น เป็นวันที่ใช้ขาน้อยกว่า แต่ยังได้ธรรมชาติเต็มที่
ถามคนท้องถิ่นแถวอ่าวนางดู ส่วนใหญ่จะยิ้มแล้วบอกว่าทะเลที่มองจากเรือก็สวย แต่ทะเลที่มองจากยอดเขาซึ่งเดินขึ้นไปเองจะติดตานานกว่า เพราะทุกก้าวบนทางชันได้ทำให้ภาพนั้นเป็นของเราจริงๆ